شوراي گسترش زبان فارسي

وی در "تهران" به دنيا آمد. پس از اتمام تحصيلات ابتدايي و متوسطه براي ادامه ی تحصيل به آمريكا رفت. ولي تحصيلات را نا تمام گذاشت و به ايران بازگشت. مجدداً در ( 1310 هـ. ش.) راهي "آمريكا" شد و در (1317 هـ.ش.) دكتراي خود را در رشته ی زبان شناسي از داشگاه "پرينستون" دريافت كرد . وي از (1318 هـ.ش.) در دانشگاه تهران به تدريس "اوستا" و "فارسي باستان" پرداخت. در (1343 هـ. ش.) گروه زبان شناسي همگاني و زبان‌هاي باستاني را در دانشكده ی ادبيات و علوم انساني بنيان گذاشت و تا (1347 هـ. ش.) مديريت آن را به عهده داشت. وي همزمان با تدريس در داشگاه با همكاري چند تن از دانشمندان نشريه"ايران كوده" را منتشر كرد. از مهم‌ترين كوشش هاي او، ابداع و سامان بخشيدن به واژه‌هاي مورد نياز پارسي به شيوه علمي زبان شناسي بود كه اين تلاش را از جزوه ی كوچك"راهنماي فارسي باستان" آغاز و طي چند دهه ادامه داد. درباره ی گويش شناسي، كه اين واژه را نخستين بار دكتر مقدم و همكارانش به كار بردند، اولين بار بود كه به زبان فارسي بررسي هايي بر پايه ی علمي صورت مى گرفت و چند گويش ايراني با هم سنجيده و نتيجه گيري علمي از آن ها مى شد. وي معتقد بود كه ريشه ی نامش از زبان ‌هاي ايراني است و بايد به صورت "مغدم" نوشته شود. وي در زمينه ی تاريخ و دين و آيين مهر مطالعات و پژوهش هايي داشت. وي سرانجام بر اثر سانحه ی تصادف اتومبيل درگذشت.

آثار:

در زمينه زبان و زبان شناسي: "چند نمونه از متن نوشته‌هاي فارسي باستان"، با شرح لغات، "داستان جم"، متن اوستا با شرح لغات و ترجمه، "راهنماي ريشه فعل هاي ايراني"، "يك سند تاريخي از گويش آذري تبريز"، "گويشهاي وفس و آشتيان و تفرش"، در زمينه خط: "الفباي روسي"؛ در زمينه دين: "سرود بنياد دين زرتشت"، "جُستار در باره مهر و ناهيد"؛ در زمينه تاريخ: "چهارشنبه سوري"، "تاريخ شاهنشاهي هخامنشي"، ترجمه، "تاريخ دريا نوردي عرب در درياي هند"، ترجمه، در زمينه شعر و ادب: "بازگشت به الموت"، "بانگ خروس"، "راز نيمه شب".

منابع:

فهرست كتابهاي چاپي فارسي(1/76، 415- 417، 437، 450، 717، 1119، 1406، 2/1618، 1648، 1729، 1805، 1980، 2788، 3344، 3345، 3440، 3452)، كلك(س7، ش76- 79، ص808- 817)، مؤلفين كتب چاپي(5/832- 835).


اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد	نسخه چاپي