شوراي گسترش زبان فارسي

شوراي گسترش زبان و ادب فارسی

www.Persian-Language.org

شعر كهن

	ز دست ديده و دل هر دو فرياد - ترانه ها - باباطاهر - يكي بر زيگري نالان درين دشت - باباطاهر عريان

	باباطاهر عريان

	ز دست ديده و دل هر دو فرياد كه هر چه ديده بيند دل كند ياد بسازُم خنجري نيشش زفولاد زنُم بر ديده تا دل گردد آزاد ٭٭٭ يكي بر زيگري نالان درين دشت به خون ديگران آلاله مي گشت همي كشت و همي گفت اي دريغا ببايد كشت و هشت و رفت ازين دشت ٭٭٭ نسيمي كز بن آن كاكل آيو مرا خوشتر زبوي سنبل آيو چو شو گيرُم خيالش را در آغوش سحر از بستُرم بوي گل آيو ٭٭٭ دلُم بي وصل تِه شادي مبيناد ز درد و محنت آزادي مبيناد خراب آبادِ دل بي مقدم تو الهي هرگز آبادي مبيناد ٭٭٭ مو آن دلدادۀ بي خانمانُم مو آن محنت نصيبِ سخت جانُم مو آن سرگشته خارُم در بيابان كه چون بادي وزد هر سو دوانُم ٭٭٭ گلي كه خود بدادُم پيچ و تابش به اشك ديدگانُم دادُم آبش در اين گلشن خدايا كي روا بي گل از مو ديگري گيره گلابش ٭٭٭ بي ته اشكُم ز مژگانِ تر آيو بي ته نخِل اميدمُ بي بر آيو بي ته در گنج تنهايي شب و روز نشينُم تا كه عمرُم بر سر آيو ٭٭٭ دو چشمونِت پياله پر ز مي بي دو زلفونِت خراجِ مُلكِ ري بي همي وعده كري امروز و فردا نميدونُم كه فرداي تو كي بي؟

درباره شاعر

باباطاهر
باباطاهر عريان (- حدود 410 ق) از شاعران عارف سدۀ پنجم هجري است. از زندگاني او اطلاع زيادي در دست نيست.فقط در بعضي كتب صوفيه ذكري از مقام معنوي و درويشي و صفت تقواي او آمده است. ظاهراً او معاصر با طغرل سلجوقي بوده و تذكره نويسان دربازه ملاقات اين شاه با باباطاهر داستان هايي را ساخته و پرداخته اند. عمدۀ شهرت بابا طاهر در ايران به واسطﮥ دو بيتي هاي اوست كه به لهجـﮥ لري سروده شده و در اكثر آنها شاعر از پريشاني و تنهايي ياد كرده و از هجران شكايت مي كند. از او اثري به عربي به نام كلمات قصار باباطاهر نيز در دست است.

برگرفته از: ديوان اشعار بابا طاهر